Forts Forever!

Vroeger had ik een grote bruine doos. Zo groot, dat je er helemaal recht kon staan. Je kon er ook neerliggen en slapen. Of huisje spelen. Een toonbeeld van veelzijdigheid, die doos. De zijflappen deden dienst als deuren en op het plafond had ik met gele en oranje wasco’s een lampje getekend. Eentje die echt licht gaf. Soms tooide ik de doos met kussens, knuffels en mijn donsdeken. Dan nam ik een brikje Fristi en een tube Smarties mee, deed de kartonnen deurtjes dicht en sloot de wereld buiten. Denken en dromen in het licht van een waskrijtlampje. Helemaal alleen in mijn fort van ribkarton.

Nu zeventien jaar later denk ik met veel genegenheid terug aan mijn doos. Hoe heerlijk is het niet om je te verstoppen in een warme cocon. Weg van alles, maar dicht bij de dingen die je het liefste hebt. Blijkbaar ben ik niet de enige die daar van houdt. Onlangs stootte ik op een Fort Building Contest . De organisatoren (We Love You So en Booooooom) lieten zich inspireren door het kinderboek Where The Wild Things Are van Maurice Sedak. Een modern sprookje over Max, een onstuimig en eigenzinnig jongetje dat zich thuis niet begrepen voelt. Op een dag ontsnapt hij naar Het Land Der Wilde Dingen, een plek vol magische, mysterieuze en wilde wezens. Het verhaal van Max gaat over het bouwen van een eigen wereld uit alledaagse zaken. En wat is een fort? Juist ja, een katoenen of kartonnen kasteel opgebouwd uit de simpele dingen die je rond je vindt.

De wedstrijd heeft enkele prachtige plaatjes opgeleverd. Beelden die me met zoete nostalgie doen terugdenken aan de dagen in mijn doos.




[Foto's van Dianne Que, Caitlin & Ellie, Bouwe Van Der Molen gevonden op booooooom]

Warner Bros heeft het boek van Maurice Sedak nu ook verfilmd. Where The Wild Things Are is nu al een hit in de Verenigde Staten. De Europese release laat nog even op zich wachten.